~ขอบคุณฟ้าที่ทำให้วันนี้ชั้นมีเธอ^^~

                    ฮ่า  หลังจากไม่ได้มาเขียนซะนาน  วันนี้ทุกข์เกินทนไม่ไหว ขอแวะมาบ่นหน่อยละกัน กิกิ

                    อืม.....  ก่อนอื่นก็คงต้องเล่าเหตุการณ์และความรู้สึกที่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้มาก่อน  ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้สินะ.....

                    ....... เริ่มจากจุดที่ทำให้เราสับสนละกัน  เรื่องมันมีอยู่ว่าก่อนหน้านี้ช่วงต้นปี เป็นช่วงที่เราอ่อนแอถึงขีดสุด ทั้งกายและใจ ทำให้ไม่อยากเอาใจใคร อยากแต่จะให้คนมาเอาใจ ดังนั้น ช่วงนั้นเรากับฮายจึง ห่างกันมาก  เพราะเราพยายามถอย และฮายก็พยายามเข้าใกล้(แต่ไม่ได้ตามใจ)  จนทะเลาะกันรุนแรงถึงขั้นเกือบเลิกกันเลยทีเดียว

                    แต่จนแล้วจนรอด พวกเราก็ผ่านมันมาได้ หลังจากเหตุการณ์นั้น สำหรับผม อะไรหลายๆอย่างมันกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้...ฮายจะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยก็ตามที

                     ฮายกังวลและกลัวมากหลังจากเหตุการณ์นั้น ผมรับรู้ความรู้สึกแย่ๆได้จากเธอจึงอึดอัด ฮายรู้ว่าผมอึดอัดจึงยิ่งกังวล วัฎจักรนั้นดำเนินต่อไปเรื่อยๆ กว่าสัปดาห์

                     ใครบางคนอาจจะบอกว่า โอ๊ย!! แค่สัปดาห์เดียวเอง  แต่สำหรับผมและฮายแล้ว มันเป็นช่วงเวลาอึดอัด อันแสนทรมาร และยาวนาน.....

 จนกระทั่ง เกิดเหตุการณ์หนึ่ง

                      ช่วงที่ผมและฮายหยุดเรียนเพราะไม่สบายนั้น เกิดข่าวลือว่าผมโทรหาณัฐ เพื่อนของผม

และนอกใจฮาย ด้วยเพราะมีความรู้สึกแย่ๆอยู่แล้ว พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ผมถึงกับฟิวส์ขาด ไล่ตามเช็ดทุกคนที่พูดถึงเหตุการณ์นี้ พร้อมๆกับความรู้สึกสงสัยว่า ทำไมต้องพูดอย่างนั้น

                        ถ้าเกิดวันนั้น ผมโทรหาจริง แล้วใครจะทำไม แล้วผมผิดอะไร แค่โทรหาเพื่อนของตนเอง ทำแล้วทำไมต้องมีอคติต่อกัน ทั้งๆที่เคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาแท้ๆ  คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว....

                        หลังจากเหตุการณ์นั้น ความรู้สึกบางอย่างมันก็ผุดขึ้นมา มันสะสมขึ้นเรื่อยๆ

                        ผู้หญิงความรู้สึกไว เซ้นส์ดี ผมเองก็เชื่อเช่นนั้น 

                        ฮายห้ามไม่ให้ผมคุยกับณัฐอีก ตั้งแต่วันแรกๆที่เราคบกัน ผมเชื่อว่าเธอกลัวว่าผมอาจจะเปลีย่นใจไปชอบณัฐ....  ผมคิดว่ามันไร้สาระ.....

                        แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ผมเริ่มมีความคิดที่อยากจะโทรหาณัฐจริงๆ อยากจะลองคบกับเธอดู  ผมสับสนในใจมาโดยลำพังเพียงตลอด และไม่อาจปรึกษาใครได้ ผมชอบณัฐ? ผมกำลังนอกใจฮาย? หรือผมหมดรักฮายแล้ว?

                        ความอึดอัดบังเกิดขึ้นกับผมเพียงลำพัง แม้คิดจะทำเพียงใจ แต่ผมไม่เคยทำมันลงเลย  ผมไม่อยากผิดต่อฮาย  ผมกลัวจะผิดต่อฮาย ผมรู้ดี....  ไม่มีใครรัก และยอมทนกับนิสัยแย่ๆ ของผมได้เท่ากับฮาย 

                       จนกระทั่งเมื่อวานนี้ ผมก็ได้คำตอบของคำถาม....  ผมคิดว่าผมคงไม่ได้ชอบหรือคิดอะไรเกินเลยกับณัฐ เลยแม้แต่นิด  ผมแค่อยากได้เพื่อนของผมกลับมา  ผมอยากคุยกับเธอได้เหมือนที่ผมคุยกับเพื่อนคนอื่น  และการที่ผมต้องบอกตัวเองว่าผมชอบเธอ คงเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผม กล้า ที่จะพยายามหาทางคุยกับเธอีก และคงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เธอยอมคุยกับผม ถึงแม้มันคงจะเป็นคำที่ไร้เยื่อใยเพียงใด....  หลังจากที่เราไม่มีแม้แต่คำว่าเพื่อนมานาน แสนนานแล้ว

                       เมื่อเรื่องราวความหนักใจทั้งหมดของผม ได้รับคำตอบ ผมก็ไม่มีอะไรต้องกังวล  เพื่อนที่เสียไปแล้วก็คงเรียกกลับมาไม่ได้อีก.....

                        วันนี้ ผมตั้งใจจะดีกับฮายให้มากๆ ในขณะที่ทุกอย่างเหมือนจะกำลังไปได้ด้วยดีอีกครั้ง ก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น.....

                       วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายวันที่ผมและฮายจะได้กลับบ้านด้วยกัน  แต่แล้วปัญหาอันน่าเบื่อเดิมๆ ก็เกิดขึ้นอีก  เมื่อน้องของฮาย(ฮิม)  โทรไปบอกแม่ของฮายว่าเรากลับบ้านด้วยกัน (แล้วมันผิตดรงไหนฟระ เรียนห้องเดียวกัน เลิกก็ต้องพร้อมกัน บ้านอยู่ทางเดียวกัน แล้วกลับพร้อมกัน นั่งรถเมย์คันเดียวกัน มันผิดตรงไหน!? มีเหตุผลหน่อยได้ไหมว่ะ!!) แม่ฮายโทรมาด่าฮาย

                       พอขึ้นรถเมย์ก็เจอกับน้องของฮายอีกคนชื่อ แฮม  เลยไม่ได้นั่งกับฮาย ฮายเลยต้องนั่งข้างลูกของกระเป๋ารถเมย์  แต่เพราะกระเป๋าเค้าต้องการให้ลูกเค้าสบาย จึงพยายามให้ฮายขยับห่าง  ทำให้ฮษยโมโห ไม่พอใจกระเป๋ารถเมย์มาก  จึงลงจากรถไปกลางทาง  ซ้ำยังเป็นทางที่ไม่มีที่บังแดดด้วย  เราจะลงตามก็ไม่ได้ ไม่งั้นจะเกิดปัญหากับแม่ของฮายแน่  เราจึงบอกให้ฮษยขึ้นแท็กซี่กลับ  แต่ฮายปฏิเสธ  ดื้อจะเดินตากแดดตอนบ่าย 3 ต่อไป ทั้งที่ตัวเองป่วยอยู่  ตอนนั้นผมเป็นห่วงฮายมาก แต่ทำไรไม่ได้  จึงได้แต่โมโห  จนสุดท้ายก็ต้องทะเลาะกันอีก.....

ปล. วันนี้ตอนโมโหเกือบขับรถชนแน่

ปล2. เริ่มท้อและเหนื่อยกับปัญหาต่างๆแล้วสิ ในขณะที่พ่อแม่ของผู้หญิงคนอื่นเค้ายอมรับเรา  แต่ทำไม พ่อแม่บ้านนี้ ถึงไม่เป็นอย่างนั้นเลย เราเริ่มท้อแล้วนะ

ปล3.  ทำไมเราอ่อนแอแบบนี้เนีย  เป้นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ปล.4  วันนี้กับพรุ่งนี้เลิกงานเที่ยงคืนอีกละ  แบบนี้จะทำการบ้านทันไหมเนีย

ปล.5 กูจะทำยังไงกับชีวิตดีเนีย เครียดเว็ย